Yvirskriftin í KVF í dag endurgevur orðini frá okkara landsstýriskvinnu í uttanríkismálum: “Viðhvørt er frægast ikki at gera ov nógv vart við seg”.
Fá orð kunnu betur lýsa, hvør uttanríkispolitikkurin og hugburðurin til trygdina í Føroyum er hjá hesum landsstýrinum. Ikki tykkum at siga, so er Sirið Stenberg eisini forkvinna í Tjóðveldi, sum við løgmanni á odda er í ferð við at taka Føroyar úr ríkisfelagsskapinum. Ella við øðrum orðum: Loysingarflokkarnir vilja isolera Føroyar.
Slagorðið “fólkarættur” hava tey endurgivið ferð aftaná ferð, men tá ið fólkarætturin ikki verður virdur, hvat ger Tjóðveldi tá? Jú, teirra svar er tað sama sum altíð: Loysing.
Álvaratos. Løgmaður brúkti 15 minuttir í síni nýggjársrøðu at harta føroyingar um at taka ábyrgd, fyri síðan at fáa sítt egna landsstýri at melda greitt út, at Føroyar skulu taka seg úr felagsskapum og tiga. Krógva og blunda. TAÐ er ikki at taka ábyrgd.
Landsstýrið eigur at vísa greitt á, at í ríkisfelagsskapinum standa vit saman. Øll trý londini.
Um man ikki er fyrireikaður uppá tað versta, so gert tað uppaftur verri. Um man ongar ætlanir hevur, kemur alt óvart á seg.
Tað er sera ørkymlandi, at tá ið hart leikar á, so valdar tøgn í landsstýrinum.
Eyðdis Hartmann Niclasen
