Eg minnist fyrstu ferð, tá eg sat saman við øðrum foreldrum, sum skiltu okkum og okkara familju. Uttan at eg mátti forklára. Uttan at eg mátti royna at pynta uppá veruleikan. Vit tosaðu ikki um diagnosir, men um okkara lív. Um gerandisdagin og um avbjóðingar, stúranir, møguleikar og framtíðina. Tí lívið við einum barni, sum ber brek, er nakað heilt serligt. Serliga avbjóðandi, serliga øðrvísi, men eisini serliga gott.
Eg minnist, hvussu gott tað var at fáa kensluna, at verða hoyrd, og hoyra til. At nú sat eg saman við fólki, sum skiltu okkara støðu. Hóast okkara ymiskleikar vóru nógvir, var tað, vit høvdu til felags, sterkari enn alt, ið skildi okkum.
At vera foreldur til eitt barn, sum ber eitt brek, er ikki bert ein broyting, men ein kollvelting. Gamaní, tað elur fram ein djúpan kærleika, men eisini løtur við ógvusligum einsemi. Tí hóast familja og vinir eru har, stuðla og lurta, eru tað summir tankar og kenslur, sum bert tey, ið eru í somu støðu, veruliga kunnu skilja.
Tí er tað ein gáva, tá tú finnur onnur foreldur í somu støðu. At síggja seg sjálvan í hvørjum øðrum. At siga "eg kenni tað" og vita, at tað er satt.
Tí bjóðar Javni til eitt hugnakvøld fyri foreldur og avvarðandi - eitt rúm, har tit kunnu møta onnur í somu støðu. Práta, lurta og bara njóta løtuna saman.
Vit bjóða sliders og drekkamunn, okkurt søtt afturvið, og tónleik við Tina Mellem.
Nær: 11. november 2026, kl. 19.00
Hvar: Hjá Javna, Hoydalsvegur 42
Tilmelda teg her: tlf. 208090
Hjartaliga vælkomin,
Helena F. Jørmundsson, forkvinna í Javna
