Tá vit tosa um inklusjón, mugu vit eisini tora at síggja tær forðingar, sum enn eru.
Ein koyristósbrúkari kann sleppa inn í ein bygning – men kanska ikki sleppa upp á pallin.
Ein persónur við skerdum førleika kann verða boðin til eitt tiltak – men ikki fáa møguleika at luttaka og verða hoyrdur.
Ein familja kann koma til eitt frítíðarítriv – men uppdaga, at ein í familjuni bara kann hyggja at, meðan hini luttaka.
Tað er atgongd – men ikki verulig inklusjón.
Verulig inklusjón merkir, at øll fáa møguleika at luttaka, taka avgerðir, geva sítt íkast og kenna seg sum ein natúrligan part av felagsskapinum.
Atkomumøguleikar skulu ikki vera nakað, vit hugsa um aftaná. Teir skulu vera ein partur av ætlanini frá byrjan.
Atgongd fær teg gjøgnum hurðina.
Inklusjón gevur tær ein veruligan sess hinumegin hurðina.
