Nær kunnu tjørnuvíkingar vænta, at fyrsta skotið til Tjørnuvíkartunnilin verður latið av?

Tað spyr Haraldur Símunarson Hammer, løgtingsmaður, í einum skrivligum fyrispurningi til Jacob Vestergaard, landsstýrismann í vinnumálum.

Fyrispurningurin er dagfestur í dag, og løgtingsmaðurin biður um eitt ítøkiligt svar upp á, nær landsstýrismaðurin ætlar at fara undir arbeiðið.

Í viðmerkingunum lýsir Haraldur Símunarson Hammer Tjørnuvík sum eina av elstu og vakrastu bygdunum í Føroyum. Men hóast tíðirnar eru broyttar, er farleiðin til bygdina framvegis ein stór avbjóðing, vísir hann á.

Hann leggur dent á, at tunnilin snýr seg um meira enn asfalt, betong, metrar og milliónir. Hann snýr seg eisini um menniskjuni, sum búgva í bygdini, og teirra samband við restina av samfelagnum.

– Tey, sum búgva í Tjørnuvík, gjalda skatt eins og øll onnur. Tey eru partur av føroyska samfelagnum eins og øll onnur, skrivar Haraldur Símunarson Hammer.

Hann heldur, at bygdarfólkið eisini eigur at kenna, at samfelagið raðfestir teirra trygd og gerandisdag.

Løgtingsmaðurin vísir harumframt á, at Tjørnuvík tekur ímóti nógvum ferðafólkum. Tað er gleðiligt, at fólk úr øllum heiminum vilja uppliva bygdina og náttúruna, men ferðslan hevur eisini avleiðingar, heldur hann.

Ferðafólk, sum ikki kenna vegin, koyra til bygdina, og bussar og persónbilar skulu møtast á farleiðini. Samstundis skulu bygdarfólk ferðast aftur og fram í sínum vanliga gerandisdegi.

Tí er Tjørnuvíkartunnilin eisini ein spurningur um ferðslutrygd, leggur Haraldur Símunarson Hammer dent á.