Men heldur enn at koyrt tubbak í Rúsuna, so haldi eg at vit skuldu koyrt rúsdrekka út í vanligu handlarnar.

Tí tað er ríkiligt av formyndaríi í samfelagnum sum er. Vit verða frammanundan reguleraði úr enda í annan, antin sosialt, religiøst ella løgfrøðiliga, og alt sum er ljótt fær ein eyka skatt frá landinum.

Hendan trongdin at banna, avmarka, skatta, yvirvaka og uppala fær ikki ein enda, fyrr enn onkur sigur frá, at nú er nóg mikið - eisini tá tað í snýr seg um okkurt, sum í síðsta enda ikki er gott fyri okkum, so sum tubbak, snús og orkudrykkir.

Tí hetta snýr seg um nógv meira enn hvørt tað skal vera praktiskt, bíligt og ósunt, ella trupult, dýrt og heilsugott. Hetta snýr seg eisini um menniskjasýn.

Tí um vit ikki hava frælsi at velja millum tað góða og tað ringa, tá verður frælsi fullkomiliga meiningsleyst og uttan innihald. Hava vit ikki frælsi at taka býttar ella skeivar avgerðir, so hava vit heldur ikki myndugleikan at taka góðar ella rættar avgerðir - og so mennast vit ikki sum menniskju.

Føroyar skal vera eitt frælst land, har vit hava virðing fyri og álit á borgaranum.

Tí skulu vit hava meira frælsi, ikki minni.

Bjarni Kárason Petersen
Løgtingsmaür